Buscar neste blog

29/02/16

MÁSCARAS AFRICANAS


Está é  a visión que teñen @s alumn@s de 5ºB 
sobre este tipo de máscaras  ...

Botáronlle bastante imaginación....
Que vos parecen?

As máscaras desempeñan un papel importante nos ritos agrarios, festivos, relixiosos, funerarios...


 






16/02/16

EVOLUCIÓN DA POBOACIÓN EN CATOIRA



No enlace que está a continuación, pódese apreciar como evolucionou a poboación de Catoira.

Resulta de gran información para ver o descenso de habitantes que experimentou nos últimos 20 anos.

Esta situación demográfica estase a producir en numerosos concellos galegos que ven como moitas das súas aldeas e núcleos urbáns están a padecer un importante despoboamento.

Poboación envellecida, poucos nacementos.....crise da industria local....leva consigo esa baixada no crecemento natural da súa poboación.

3612 hab. en 1996 e 3368 hab. en 2015, sendo a maior baixada a partir de 2012.


http://www.ine.es/consul/serie.do?s=6-15949&c=2&nult=25

Este enlace amosa a poboación por número de varóns.

http://www.ine.es/consul/serie.do?s=6-15950&L=0

Nestoutro podemos coñecer a poboación por número de mulleres.

http://www.ine.es/consul/serie.do?s=6-15951&L=0

CHEGOU DE NOVO O ENTROIDO!!!!




Os disfraces do Entroido deste ano teñen moito que ver coa temática do noso calendario:
"UNHA OLLADA Á SEGUNDA METADE DO S-XX".

Varias son as aportacións realizadas arredor da mesma.

O alumnado e profesorado de 5º curso elaboramos un mural e unhas figuras que teñen moito que ver  coa "CONQUISTA DO ESPAZO".

Foi un desfile divertido no que participou todo o colexio. Ao rematar de desfilar, fomos polas rúas de Catoira animando ás persoas que o presenciaban.



Imos todos conquistar
 o espazo sideral.....!

Hai catoirenses na Lúa, Lúa....
Hai catoirenses na Lúa, Lúa....
Hai catoirenses na Lúa que a queren conquistar....

Esta foi a nosa aportación ao calendario.






Agardámosvos para o ano....con novas sorpresas!!!

DÍA DA PAZ



  
Celebramos o "Día da Paz" con este precioso mural onde se poden ver os diferentes persoeiros que foron galardoados co premio Nobel da Paz.




29/01/16

«Aquí a xente traballa máis a gusto e é máis produtiva»

Carolina Lombera llegó en septiembre a Rissa. Tras encontrar trabajo como profesora valora las condiciones laborales de Noruega. No teme al frío: «Teño pasado máis en Santiago».

A pesar de que los pocos españoles que conoce y que viven cerca de Rissa (una pequeña localidad del centro de Noruega) han emigrado por estudios o por amor, su huída se debe al paro «e aos traballos precarios e temporais (un mes aquí, dos días noutro sitio, sempre dependendo de becas)» que tuvo hasta el pasado septiembre. En ese mes, Carolina Lombera, una joven de Catoira licenciada en Filoloxía inglesa y próxima a cumplir 28 años, se decidió a probar suerte en Noruega, empujada por el aval que supo- ne tener familiares allí. Después de dos meses, y «de ter moita sorte», encontró trabajo  como profesora de español en un instituto.
Ni el frío ni las diferencias culturales le desanimaron de su idea. «A vida en Noruega para min é bastante boa, vivo nun pobo, así que aquí é todo moi tranquilo. O frío... bueno, é un frío máis seco, así que non se leva mal (teño pasado máis frío en Santiago coa humidade). Ademais, as casas están moi preparadas. O peor é a falta de luz en inverno (en novembro ou decembro amanecía sobre as 9.00 da mañá e ás 15.00 horas xa era de noite) pero agora cada vez hai máis luz».

«Teño pasado máis frío en Santiago coa humidade»

«En canto aos noruegos, son xente máis fría, menos acostumbrados a saír e a relacionarse, polo que leva tempo coñecelos e que se abran e confíen. Pero despois son xente moi maja e hospitalaria. Supoño q ao ser un pobo pequeno tamén é máis facil coñecer á xente (eu son a única española aquí, así que casi todo o mundo sabe quen son)».

Buena conciliación laboral

A pesar de haber accedido hace poco al mercado laboral noruego, Carolina ya alaba sus ventajas. «Aquí hai boa relación esforzo-soldo, boas relacións xerárquicas (os traballadores están a un nivel casi igualitario aos xefes), apóstase pola conciliación personal-laboral, etc. Así, a xente traballa máis a gusto e é máis produtiva. En España, ou ninguén te controla e acabas por facer o mínimo esforzo ou te explotan ata que acabas queimado, e así non se pode traballar».
Más allá del día a día, también valora aspectos criticados en España, como la opacidad que rodea a ciertos trabajos. «Penso que o noruego é un sistema xusto e equitativo. Canto máis estudios tes, máis che pagan, canta máis experiencia tamén. Os soldos son todos públicos, así que non hai trampas nin corrupción. Todo é legal e transparente».
A pesar de la evolución negativa que prevee para la situación española es obligado preguntarle sobre si su futuro pasa por el regreso. «Encantaríame voltar a Galicia sempre, ou traballar en España. Pero tal e como vexo a situación laboral agora mesmo, coido que quedarei por aquí todo o tempo que poida. Ademais estou aprendendo noruego e ese esforzo é para quedar unha tempada».

LA VOZ DE GALICIA|EMIGRACIÓN

Os meus mellores desexos para Carolina.

27/01/16

EVARISTO CASTROMIL OTERO

EVARISTO CASTROMIL OTERO

Moit@s d@s que lean este blog lembrarán aqueles autocares de CASTROMIL.
 Pioneiro no transporte por estrada, Evaristo Castromil  convirteu o seu apelido nunha marca con solera. Para saber algo máis da súa traxectoria profesional recomendo que accedades a este enlace: 


 O capítulo referente a Castromil forma parte do libro "Empresarios de Galicia"- Volume 1.

"PASARÍN: A NOSA HISTORIA A TRAVÉS DAS SÚAS FOTOGRAFÍAS"

LA VOZ DE GALICIA | AROUSANOS EN SU RINCÓN | FRANCISCO BUCETA GÓMEZ «PASARÍN»«Mucha gente creía que estaba loco porque me pasé la vida caminando»

A sus 87 años sigue dedicándose a sus dos grandes pasiones: andar y fotografiar. No hay un lugar en la comarca que no haya pisado e inmortalizado con su cámara.
«Mucha gente creía que estaba loco porque me pasé la vida caminando»
Jesús Hierro
 
1/8/2009

Su gorra azul marino, su cámara de fotos analógica y su bastón de
madera de eucalipto. Un equipaje más que suficiente, a 
la vez que imprescindible, para recorrer en solitario e inmortalizar el
pasado yel presente de la comarca.
El interés de Francisco Buceta, «Pasarín» por la fotografía, nació 
cuando todavía trabajaba como acomodador de las butacas del
mítico cine Cervantes de Vilagarcía a mediados de los años 
cincuenta.
A partir de visionar aquellas películas en blanco y negro le entró
el gusanillo de eso de la imagen. Su primera cámara de fotos 
fue una Retina alemana que le costó 1.100 pesetas con la que 
hizo sus primeros disparos por las aldeas de la comarca,
«tratando siempre de enfocar bien lo que fotografiaba».
En aquellos años compaginaba la pasión por la fotografía 
con el trabajo de acomodador.

Fotografiando el mundo

Así fue hasta que en 1966 decidió embarcarse para trabajar 
como camarero en las rutas que el barco en el que navegaba
hacía a puerto. Durante su estancia en altamar aprovechaba 
las escalas siempre que podía para fotografiar tierras lejanas
y desiertos remotos que generalmente recorría en Land Rover. 
Dakar, la Angola portuguesa, Mauritania, lugares 
que quedaron inmortalizados por la cámara de Pasarín. Entre
ellos,Ciudad del Cabo que le dejó impactado. «Dudo que exista 
en el mundo una ciudad tan bonita como esa», asegura Pasarín.
Llevaba ocho años surcando los mares, cuando en las costas 
del desierto de Mauritania sufrió un accidente a bordo que le 
costóla visión de un ojo. Regresó entonces a tierra firme para 
volcarse con la fotografía y por supuesto, para caminar. Fue 
entonces cuando instaló un pequeño laboratorio de revelado 
en la avenida de la Marina para dedicarse ya por completo a
este oficio. Sin embargo, posteriormente, todavía se echaría
al mar algunos años más enrolándose en un barco frigorífico.
Tiene miles de instantáneas realizadas. Muchas de ellas de los
más variopintos personajes de la comarca del último cuarto de
siglo. «Muchos no te compraban la foto, pero yo las archivaba, 
y hoy esos negativos me están dando dinero». Retratos pero
también paisajes. De las Torres de Oeste por ejemplo, uno de 
sus rincones favoritos de Arousa.
La foto que más le gusta es aquella que hace sin que se le vea.
Donde los personajes no posan ni se esperan la instantánea.
«Esas fotografías que sacaba sin avisar siempre me las 
compraban, nunca me devolvían una. Esas eran las mejores.
Tengo grandes instantáneas de personas conversando en las 
puertas de las casas, tabernas por las calles», asegura un 
satisfecho Pasarín.

Haciendo camino

Otra de sus pasiones, y para él inseparable de la fotografía, 
es caminar. Pasó, y pasa toda su vida caminando. Siempre 
con una vara en sus manos, lo que tiene explicación. «Fue 
a raíz de haber tropezado, hace ya muchos años, con un 
serpiente en una caminata por el monte desde Siete Coros
hasta Catoira». Desde ese día siempre lleva un bastón, 
por supuesto, fabricado por el mismo.
Pasarín ha «pateado» Arousa durante más de medio siglo. 
Conoce cada cuesta, cada curva, cada palmo. «La comarca
ha cambiado mucho pero también lo ha hecho la gente», 
asegura. Caminaba siempre solo pero sin embargo disfrutaba
parándose a charlar con quienes encontraba a su paso, 
especialmente los ancianos.
Nadie era capaz de seguirle el ritmo. «Un día vino conmigo
un amigo que me decía que también caminaba. Al llegar al alto
de Fontefría se paró para quitarse una arena de la bota.
Un poco más adelante ya se quería sentar. Al final lo acompañé 
hasta Abalo, y allí llamé a un taxi para que viniera a recogerlo».
«Hay que saber andar», asegura. Nunca ha tenido prisa por llegar
a los sitios. Siempre a un ritmo constante. «Con mi paso soy
capaz de llegar a donde haga falta» dice Pasarín. 
El Camino de Santiago para él no tiene secretos. 
«Yo ya he ganado mis propios jubileos». «Algún día he salido 
de Vilagarcía, llegadoa Noia y después acabar en Padrón para 
coger el último tren de vuelta para Vilagarcía».Siempre estaba
pendiente, eso sí, que allá donde fuera hubiera transporte para 
poder regresar.
«Había quien por caminar tanto me tomaba un por loco.
No entendía que yo anduviera tanto». A sus 87 años sigue con 
su gorra azul marino, su cámara de fotos analógica y su bastón
de eucalipto recorriendo la comarca. «Ahora ya no ando tanto,
mis piernas me lo permiten, pero mi médico no.

UNHA PEQUENA HOMENAXE A ESTA PERSOA QUE É PARTE DA HISTORIA DA NOSA COMARCA.