Buscar neste blog

22/04/20

DÍA DO LIBRO


Se miramos o calendario, recordaremos que no día de mañán, 23 de abril, celébrase  o Día Internacional do Libro.

Pero coma calquera celebración, ten uns motivos para levala a cabo.

En España, a tradición de adicarlle un día do ano aos libros remóntase a un Real Decreto firmado polo rei Alfonso XII o 6 de febreiro de 1926, polo que se creaba de maneira oficial a "Festa do Libro".

Daquela celebrábase na data na se cría que nacera Cervantes: o 7 de outubro .

Pero foi en 1930 cando esta data se modifica para facela coincidir coa data do falecemento do escritor, o 23 de abril.

A idea de celebrar esta festividade débeselle ao escritor e editor Vicente Clavel Andrés que foi  quen de facer chegar a súa proposta á Cámara Oficial do Libro de Barcelona.

Pero haberá que esperar ata 1995 cando a Unesco aprobou a proposta da Unión Internacional de Editores, da celebración do Día Internacional do Libro e  do Dereito de Autor, ese é nome completo.

Pero esta celebración ten moito que ver coa Historia da Literatura. Foi un 23 de abril, pero de anos diferentes, o falecemento de Miguel de Cervantes, William Shakespeare, Inca Garcilaso de la Vega e otro insignes escritores da Literatura Universal.

Dende o ano 2001, escóllese unha cidade coma Capital Mundial do Libro.
Madrid foi a primeira en inaugurar esta representación que leva consigo a realización de actividades literarias durante todo o ano. Este ano  a cidade escollida é Kuala Lumpur, a capital de Malasia, pero debido ao estado de alarma polo Covi19  foros suspendidas todas as actividades.

Recomendo que leades o libro "El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha"(1605) escrito por Miguel de Cervantes.

A importancia deste libro vese reflectida na súa eleción no ano 2002 coma o mellor libro escrito na historia.

Esta proclamación foi o resultado dunha votación a nivel mundial organizada polo "The Norwegian Book Club" (Club Noruego del Libro).

Teño que engadir que no Bacharelato, na asignatura de Lengua y Literatura  Española, nos indicaron a súa lectura.

Penséi que non sería capaz de entendelo e se me faría moi pesado, pero resultoume moi ameno e probeitoso grazas a aquel profesor que nos ensinou a entendelo, desmenuzando capítulo a capítulo.

Pois resultou que no meu traballo de profesora de Ed. Primaria, animaba aos meus alumnos a ler versións adaptadas e teño que dicir que cada curso no que traballábamos o libro sacabámoslle moitas cousas útiles. 

Noutra ocasión contaréi coma, a través da súa lectura, se me ocurriu facer un tababallo para un Curso sobre Drogodependencias.

Pois nestes días de confinamento non sexamos coma don Quixote, que non se nos vaia a cabeza a onde non debe....

Moito ánimo. Un libro pode facernos unha boa compañía.

Moita saúde!!





15/04/20

PENSAMENTOS

"TEMPOS DIFÍCILES"



Estamos todos na casa
por un virus moi ruín, 
estamos todos pechados 
e non podemos saír.

Temos que ser moi prudentes
se queremos superar 
esta etapa de desgracia
que nos tocou soportar.

Vaite VIRUS!
que queremos desfrutar
da nosa xente
e xuntos poder estar.

A ver cando
nos podemos achegar, 
bailar xuntiños 
e moitos biquiños dar.


Con pacencia para mellorar,
e poder canto antes saír, 
poñamos todo da nosa parte;
isto é o que tocou vivir.

E teremos uns tempos mellores,
servirán para reflexionar
sobre o que estamos padecendo
e o que chegou a ocasionar.

Dame pena 
polos que non voltarán;
non superaron
a enfermidade fatal.

Demos gracias
se seguimos tod@s ben
e desexando
que nos volvamos a ver.


Autora: Marisel Llerena Orgaz


Poema feito dende o confinamento (15-04-2020)

04/04/20

LEVANTANDO A CABEZA


Pois si, vou tentar retomar o que deixei en descanso durante case tres anos.

Moit@s xa sabedes os motivos polos cales non publiquei e agardo que sigades aí relendo o feito con anterioridade.

Agradecer a vosa confianza e agardo que, pouco a pouco, poidades desfrutar deste blog que con tanta ilusión puxen a andar.

Pero tamén quero agradecer as colaboracións de tod@s vós, sen as que non sería posible facer isto.

De agora en diante tenterei engadir cousiñas que creo que vos gustarán.

Aínda que estamos nun momento no que a situación é moi complicada, temos que ter esperanza e ver o futuro con optimismo.

Posiblemente moit@s estaredes sufrindo as consecuencuas desta situación de moitas maneiras. Recordo un refrán que di: " nunca chovei que non escampara".

Pois iso, ha de escampar e volverá un tempo estable.

Moitos saúdos a quenes seguides aí recordando eses bos momentos e pensade que formades parte da miña vida.

Espero que teñamos a fortuna de volvernos ver moi pronto.

Ánimo e boa saúde.

Marisel

PD. Agardo os vosos comentarios, jejeje!!


24/03/17

OBRADOIRO DE FOTOGRAFÍA



No seguinte ligazón podedes ver algo máis sobre o Obradoiro de Fotografía levado a cabo no noso colexio.

https://youtu.be/7Lh2m31ljlg

Parabéns a todos !!

19/03/17

APRENDENDO FOTOGRAFÍA




O pasado venres tivemos a sorte de contar, na biblioteca do no so colexio, coa presenza de Ismael Llerena, xoven fotógrafo cesureño moi coñecido entre a maioría dos presentes.

Acudiron a esta cita o alumnado de 6º curso de Ed. primaria e1º curso sa ESO .

Aprobeitando que recentemente se celebrou o Día Internaci onalda Muller Traballadora, falounos do traballo dunha fotógrafa que foi pioneira en especializarse en fotografía arquitectónica e industrial e reportaxe  de guerra, as dificultades coas que se atopou e a forza e empeño que poñía no seu traballo.

Así nola presentan neste enlace:
http://camaracoleccion.es/Mujer_prensa.html

Margaret Bourke-White se graduó en Biología en 1927, como experta en reptiles, tras pasar por varias Universidades, un matrimonio fallido y utilizar la fotografía para pagarse los estudios. Ese mismo año instaló su estudio fotográfico en Cleveland y antepuso el apellido de su madre, Bourke, como nombre artístico.
Fue la primera mujer que se especializó en fotografía arquitectónica e industrial. Trabajando en las fotografías publicitarias de la fundición Otis Steel Company, fue la primera que utilizó polvo de magnesio, como fuente de luz, para no desvirtuar sus fotografías de las calderas, en las que predominaban los tonos rojos y naranjas.
El editor Henry R. Luce la llamó en la primavera de 1929 para formar parte de la revista Time. La línea editorial de esta revista no satisfizo a Margaret, pero Henry Luce le planteó formar parte de otra revista que tenía en mente. Margaret terminó siendo la primera mujer contratada como fotógrafa (con el permiso de Consuelo Kanaga), para una nueva revista llamada Fortune. En 1930, la revista le envió a Alemania para fotografiar su industria, entre ellas la fábrica de armas Krupp Iron. Una vez allí viajó por su cuenta hasta la Unión Soviética para realizar una serie de fotografías sobre su naciente industria. Su fuerte convinción le valió para vencer la burocracia stalinista y ser la primera persona occidental que fotografió los resultados del Primer Plan Quinquenal para la industrialización soviética. Instaló su estudio en el edificio Chrysler de Nueva York, que fue el exponente del art-deco del momento y allí siguó realizando reportajes de la ciudad y sus edificios. Mientras tomaba una fotografía sobre una de las gárgolas del piso 61 del edificio Chrysler, su asistente Oscar Bennet tomó la famosa imagen, en la que se observa el modo de trabajar de Margaret.
En 1935, la revista Fortune le envía a documentar el Dust Bowl. Al principio, tendía a tomar fotografías de las instalaciones y los edificios destruidos por las tormentas de polvo. Sin embargo, pronto observó las caras de desesperación y angustia de sus propietarios y orientó su objetivo hacia ellos. Parte de este trabajo fue publicado dos años más tarde, en el libro You have seen your faces (Habéis visto sus caras). Desde entonces, Bourke-White tomaría retratos con planos muy cortos, centrando el interés en el rostro del personaje.
En 1936, Henry Luce le propuso entrar en la nómina de Life, una nueva revista gráfica que se estaba preparando, a semejanza de la Vu francesa. Fue la primera mujer que entró en su nómina y fue la primera que tuvo una fotografía de portada. El primer número de Life salió a la calle el 23 de noviembre de 1936 con la impresionante imagen de las obras de la presa Fort Perk, fotografiada por Margaret. A pesar de la Gran Depresión que atravesaba el país, Margaret era la mujer mejor pagada de Estados Unidos.

Estuvo acreditada por Life en la fuerza aérea estadounidense para fotografiar la II Guerra Mundial. Ello le valió el título de primera mujer reportera de guerra, pero este titulo es injusto, considerando que Gerda Taro ya había dado su vida tomando fotografías en la guerra civil española. En cualquier caso, Margaret se convertiría en una famosa reportera. Cubriendo la campaña africana, se salvó de milagro de un ataque con torpedos al buque en el que viajaba. Fotografió la destrucción de la base aérea alemana de El Aouina, cerca de Túnez, por parte de la aviación estadounidense. Después cubrió la campaña en Italia. Tuvo también la suerte de encontrarse en el sitio y momentos oportunos. Cuando se encontraba preparando un libro con su marido en la Unión Soviética, le sorprendió la invasión alemana en 1941. Logró ser la única periodista que fotografió Moscú bajo las bombas alemanas. Su supervivencia ante tantos riesgos le valió el apodo de Maggie, la indestructible. En 1945, acompañó al general Patton para documentar la liberación del campo de prisioneros de Buchenwald.
La misma suerte le acompañó cuando fue a cubrir la creación de los nuevos estados de la India y Pakistan, entre los años 1946 a 1949. Fotografió a Gandhi unas horas antes de su asesinato, aunque Henri Cartier Bresson lo hizo justo una hora antes. Entre 1949 y 1950 estuvo en Sudáfrica fotografiando a los mineros y el régimen del apartheid y en 1952 cubrió la guerra de Korea acreditada por Life. En esta revista continuó trabajando hasta su retiro forzoso en 1961, acosada por la enfermedad de Parkinson.

Ismael foi quen de transmitiunos a súa paixón pola fotografía ao mesmo tempo que nos contaba os seus comezos nesta faceta artística.

Puidemos ver unha serie de cámaras fotográficas de diferentes épocas e con distintos sistemas.

Presentou varios dos seus traballos  explicando a técnica empregada para lograr os efectos oportunos dependendo da luz, do fondo e de moitas outras cousas.

Dun xeito moi ameno, fixo que os presentes disfrutásemos desta oportunidade que se nos brindaba e facer un pequeno taller de fotografía no xardín do noso centro.

A maioría dos alí convocados  tiveron a oportunidade de disparar algunha foto seguindo as súas indicacións.

Hai que dicir que os resultados desta práctica foron interesantes.

Estos son algúns dos momentos dos que falaba con anterioridade:










Quen sabe se algún día teremos algún ou algunha artista da fotografía!!!



FELICIDADES PAPÁ!!!!



Estes pequenos agasallos feitos para os papás.





17/03/17

POEMA ROSALIANO CONVERTIDO EN BANDA DESEÑADA



VAMOS BEBENDO

-Teño tres pitas brancas
e un galo negro,
que han de poñer bos ovos
andando o tempo.
Hei de vendelos caros
polo xaneiro,
hei de xuntalos cartos
para un mantelo;
heino de levar posto
no casamento,
hei...-Pois mira, Marica,
vai por un neto,
que antramentras non quitas
eses cerellos,
as pitas van medrando
co galo negro,
para poñelos ovos,
e todo aquelo
do xaneiro, dos cartos
i o casamento,
miña prenda da ialma,
vamos bebendo .

 Rosalía –"Follas novas".













Unha nova visión do poema de Rosalía feito polo alumnado de 6ºB.

Moi orixinal!!