Buscar neste blog
24/03/17
OBRADOIRO DE FOTOGRAFÍA
No seguinte ligazón podedes ver algo máis sobre o Obradoiro de Fotografía levado a cabo no noso colexio.
https://youtu.be/7Lh2m31ljlg
Parabéns a todos !!
19/03/17
APRENDENDO FOTOGRAFÍA
O pasado venres tivemos a sorte de contar, na biblioteca do no so colexio, coa presenza de Ismael Llerena, xoven fotógrafo cesureño moi coñecido entre a maioría dos presentes.
Acudiron a esta cita o alumnado de 6º curso de Ed. primaria e1º curso sa ESO .
Aprobeitando que recentemente se celebrou o Día Internaci onalda Muller Traballadora, falounos do traballo dunha fotógrafa que foi pioneira en especializarse en fotografía arquitectónica e industrial e reportaxe de guerra, as dificultades coas que se atopou e a forza e empeño que poñía no seu traballo.
Así nola presentan neste enlace:
http://camaracoleccion.es/Mujer_prensa.html
Margaret Bourke-White se graduó en Biología en 1927, como
experta en reptiles, tras pasar por varias Universidades, un matrimonio fallido
y utilizar la fotografía para pagarse los estudios. Ese mismo año instaló su
estudio fotográfico en Cleveland y antepuso el apellido de su madre, Bourke,
como nombre artístico.
Fue la primera mujer que se especializó en fotografía
arquitectónica e industrial. Trabajando en las fotografías publicitarias de la
fundición Otis Steel Company, fue la primera que utilizó polvo de magnesio,
como fuente de luz, para no desvirtuar sus fotografías de las calderas, en las
que predominaban los tonos rojos y naranjas.
El editor Henry R. Luce la llamó en la primavera de 1929
para formar parte de la revista Time. La línea editorial de esta
revista no satisfizo a Margaret, pero Henry Luce le planteó formar parte de
otra revista que tenía en mente. Margaret terminó siendo la primera mujer
contratada como fotógrafa (con el permiso de Consuelo Kanaga), para una nueva
revista llamada Fortune. En 1930, la revista le envió a Alemania
para fotografiar su industria, entre ellas la fábrica de armas Krupp Iron. Una
vez allí viajó por su cuenta hasta la Unión Soviética para realizar una serie
de fotografías sobre su naciente industria. Su fuerte convinción le valió para
vencer la burocracia stalinista y ser la primera persona occidental que
fotografió los resultados del Primer Plan Quinquenal para la industrialización
soviética. Instaló su estudio en el edificio Chrysler de Nueva York, que fue el
exponente del art-deco del momento y allí siguó realizando
reportajes de la ciudad y sus edificios. Mientras tomaba una fotografía sobre
una de las gárgolas del piso 61 del edificio Chrysler, su asistente Oscar
Bennet tomó la famosa imagen, en la que se observa el modo de trabajar de
Margaret.
En 1935, la revista Fortune le envía a
documentar el Dust Bowl. Al principio, tendía a tomar fotografías
de las instalaciones y los edificios destruidos por las tormentas de polvo. Sin
embargo, pronto observó las caras de desesperación y angustia de sus
propietarios y orientó su objetivo hacia ellos. Parte de este trabajo fue
publicado dos años más tarde, en el libro You have seen your faces
(Habéis visto sus caras). Desde entonces, Bourke-White tomaría retratos con
planos muy cortos, centrando el interés en el rostro del personaje.
En 1936, Henry Luce le propuso entrar en la nómina de Life,
una nueva revista gráfica que se estaba preparando, a semejanza de la Vu francesa.
Fue la primera mujer que entró en su nómina y fue la primera que tuvo una
fotografía de portada. El primer número de Life salió a la
calle el 23 de noviembre de 1936 con la impresionante imagen de las obras de la
presa Fort Perk, fotografiada por Margaret. A pesar de la Gran Depresión que
atravesaba el país, Margaret era la mujer mejor pagada de Estados Unidos.

Estuvo acreditada por Life en la fuerza
aérea estadounidense para fotografiar la II Guerra Mundial. Ello le valió el
título de primera mujer reportera de guerra, pero este titulo es injusto,
considerando que Gerda Taro ya había dado su vida tomando fotografías en la
guerra civil española. En cualquier caso, Margaret se convertiría en una famosa
reportera. Cubriendo la campaña africana, se salvó de milagro de un ataque con
torpedos al buque en el que viajaba. Fotografió la destrucción de la base aérea
alemana de El Aouina, cerca de Túnez, por parte de la aviación estadounidense.
Después cubrió la campaña en Italia. Tuvo también la suerte de encontrarse en
el sitio y momentos oportunos. Cuando se encontraba preparando un libro con su
marido en la Unión Soviética, le sorprendió la invasión alemana en 1941. Logró
ser la única periodista que fotografió Moscú bajo las bombas alemanas. Su
supervivencia ante tantos riesgos le valió el apodo de Maggie, la
indestructible. En 1945, acompañó al general Patton para documentar la
liberación del campo de prisioneros de Buchenwald.
La misma suerte le acompañó cuando fue a cubrir la creación
de los nuevos estados de la India y Pakistan, entre los años 1946 a 1949.
Fotografió a Gandhi unas horas antes de su asesinato, aunque Henri Cartier
Bresson lo hizo justo una hora antes. Entre 1949 y 1950 estuvo en Sudáfrica
fotografiando a los mineros y el régimen del apartheid y en 1952 cubrió la
guerra de Korea acreditada por Life. En esta revista continuó
trabajando hasta su retiro forzoso en 1961, acosada por la enfermedad de
Parkinson.
Ismael foi quen de transmitiunos a súa paixón pola fotografía ao mesmo tempo que nos contaba os seus comezos nesta faceta artística.
Puidemos ver unha serie de cámaras fotográficas de diferentes épocas e con distintos sistemas.
Presentou varios dos seus traballos explicando a técnica empregada para lograr os efectos oportunos dependendo da luz, do fondo e de moitas outras cousas.
Dun xeito moi ameno, fixo que os presentes disfrutásemos desta oportunidade que se nos brindaba e facer un pequeno taller de fotografía no xardín do noso centro.
A maioría dos alí convocados tiveron a oportunidade de disparar algunha foto seguindo as súas indicacións.
Hai que dicir que os resultados desta práctica foron interesantes.
Estos son algúns dos momentos dos que falaba con anterioridade:


Quen sabe se algún día teremos algún ou algunha artista da fotografía!!!
17/03/17
POEMA ROSALIANO CONVERTIDO EN BANDA DESEÑADA
VAMOS BEBENDO
-Teño tres pitas brancas
e un galo negro,
que han de poñer bos ovos
andando o tempo.
Hei de vendelos caros
polo xaneiro,
hei de xuntalos cartos
para un mantelo;
heino de levar posto
no casamento,
hei...-Pois mira, Marica,
vai por un neto,
que antramentras non quitas
eses cerellos,
as pitas van medrando
co galo negro,
para poñelos ovos,
e todo aquelo
do xaneiro, dos cartos
i o casamento,
miña prenda da ialma,
vamos bebendo .
Rosalía –"Follas novas".
Unha nova visión do poema de Rosalía feito polo alumnado de 6ºB.
Moi orixinal!!
20/02/17
RECOMENDACIÓN LECTORA
Comezamos un novo apartado adicado ás recomendacións lectoras do alumnado da nosa clase de 6ºB.
É Belén Rey Correa quen nos fai a recomendación deste libro.
"EL PROFESOR DE MÚSICA"da autora Yaël Hassan.
"Este libro trata dun
profesor de música chamado Simón, que se debate entre a desidia e a depresión
ante o comezo de curso debido ao desinterés dos seus alumnos, aos alborotadores....
Malik remove tantas
cousas en Simón que a súa muller, Bella, teme pola súa saúde; sen embargo, el
está máis feliz que nunca.
Este libro gustoume
moito xa que explica moi ben, de forma amena e cercana, as consecuencias da
Segunda Guerra Mundial e as vivenzas dun home que a padeceu".
("El profesor de música" levou o premio Saint Exupery 2001)
25/01/17
AS NOSAS XENTES
ENTREVISTA A
JESÚS RIVEIRO
FEITO POR: Lucas Lorenzo García e Manuel Rodriguez Paz.
http://www.topiberian.com/index.php/videos/single-video?idVideo=13621&idPrueba=2489
FEITO POR: Lucas Lorenzo García e Manuel Rodriguez Paz.
Jesús
Riveiro Castiñeiras naceu o 9 de Outubro de 1992, en Aragunde , Catoira. É un
mozo que se adica aos cabalos de doma clásica e, tamén ,á caza.
Este mozo foi o 1º galego que ingresou na Real Maestranza de
Caballería de Ronda e despois de tres anos como alumno vaise para Alemania que
é onde está a cúpula dos campións.
Logo de rematar en Ronda foi recomendado a Alemania por ser
un dos alumnos máis avantaxados. Alí será alumno de Juan Manuel Vidal
Testal, madrileño afincado en Alemania cerca de Düsseldorf e xinete de
recoñecido prestixio.
-CON CANTOS
ANOS EMPEZACHES A MONTAR A CABALO E COMO SE CHAMABA O TEU PRIMEIRO CABALO?
-Empecei
pronto a montar a cabalo; os meus primos Marcos e Tito tiñan cabalos aquí, ao lado
da nosa casa. Entón ía alí e montaba con eles e, con 7 ou 8 anos, empecei a montar
máis a miudo e, o meu primeiro cabalo chamábase “Islera”.
-POR QUE TE
ADICAS Á DOMA DE CABALOS?
-Pois a min
sempre me gustaron os cabalos e foi o meu animal preferido. O meu pai, cando eu tiña 5 ou 6
anos, comproume una egua e dedicábame a paseala con el e un día comproume unha revista que traía un vídeo dunha escola importante de España, onde forman a xinetes; vino e decidín facerme xinete de doma clásica con 12
anos, e pensei que esa ía ser a miña profesión.
-CANTOS
CABALOS TES E COMO SE CHAMAN?
-Agora mesmo
só teño un, que e meu propio, e chámase “Guixote”.
-CÓMO SE
CHAMA O CABALO CO QUE DISPUTACHES OS CAMPIONATOS DE ESPAÑA?
-O meu primeiro campionato de España disputino cunha egua que se chama “Sandy” e, o último, co meu cabalo “Guixote”.
-CAL FOI O
CAMPIONATO MÁIS LONXE AO QUE FOCHES?
-Pois este último, que foi no mes de septembro, en Valencia.
-CANTAS
MEDALLAS DE HÍPICA GANACHES?
-Fun campeón
galego con Sandy e, o último campionato ao que fun, quedei 2º e 3º co meu cabalo "Guixote".
Jesús Rivero
Castiñeiras tamén se adica á caza de animais como mencionamos anteriormente.
-CANTOS
CANS DE CAZA TES?
-Teño 6 cans
de caza.
-DE TODOS
OS CANS DE CAZA QUE TES CAL E O TEU PREFERIDO?
-O meu
preferido é “Tor” que é o que ladra todas as mañans.
-QUE
ANIMAIS ACOSTUMAS CAZAR E A QUE MONTES VAS?
-Sempre imos
ao coello, aquí por Catoira e algunhas veces imos fóra, pero moi poucas.
Na prensa aparecen multitude de noticias relacionadas con Jesús e a súa participación en concursos hípicos.
Esta que vai a continuación procede do DIARIO DE AROSA
CATOIRA - El catoirense Jesús Riveiro estará en el
campeonato de España de doma clásica tras ganar en Mondariz
El jinete catoirense Jesús Riveiro Castiñeiras obtuvo este
fin de semana en Mondariz Balneario el primer premio en el certamen de doma
clásica celebrado en el Club de Hípica Cemar. Riveiro compitió en la modalidad
de potros menores de cinco años a lomos de la yegua Sandy, logrando el primer
puesto.
REDACCIÓN DIARIO DE AROUSA 19 DE AGOSTO DE 2013
El jinete catoirense Jesús Riveiro Castiñeiras obtuvo este
fin de semana en Mondariz Balneario el primer premio en el certamen de doma
clásica celebrado en el Club de Hípica Cemar. Riveiro compitió en la modalidad
de potros menores de cinco años a lomos de la yegua Sandy, logrando el primer
puesto. De esta forma queda directamente clasificado para el Campeonato de
España que se celebrará en fechas próximas en la provincia de Segovia.
La afición por los caballos le viene a este joven desde su infancia, ya que su
familia era propietaria de varios equinos, con los que se familiarizó de niño.
Para cumplir su sueño de convertirse en jinete tuvo que
superar unas duras pruebas para acceder a la escuela Real Maestranza de
Caballería de Ronda. Allí estuvo tres años como alumno, logrando muy buenos
resultados y notas. Fue entonces cuando Jesús Riveiro optó por salir al
extranjero para continuar con su aprendizaje. Su destino fue Alemania, donde
pasó un largo periodo de tiempo.
Actualmente, ya de regreso en España, es jinete de la cuadra Marq Pla en
Arteixo, participando en competiciones a lomos de Sandy. Con ella irá al
campeonato nacional ya que hasta el momento los resultados están siendo
satisfactorios. Además del triunfo de este fin de semana en Mondariz Balenario,
Riveiro y Sandy ya formaron tándem en otros concursos celebrados por España
adelante, estando siempre entre los favoritos para lograr el
triunfo.
Neste enlace pódese ver a súa participación no concurso CDN3 en Robledales de Ultzama, nivel preliminar 5A-Topiberian, co seu cabalo Sandy.
![]() |
| Jesús Riveiro xunto con Lucas e Manuel |
Jesús Riveiro foi alumno do noso colexio e , dende aquí, desexámoslle os mellores éxitos na súa traxectoria profesional.
21/12/16
AS NOSAS XENTES
ENTREVISTA A
MÓNICA TOURIÑO FERREIRÓS
Por Claudia Loureiro Romero
Preséntovos a unha catoirense amante dos cans e do deporte. Esta muller é Monica Touriño
Naceu en Catoira fai 41 anos e a sua especialidade deportiva é o canicross que consiste
en correr cun can amarrado á cintura cun cinto e unha liña de tiro que vai ata o arnés do can.
Normalmente practícase en terra aínda que, en ocasións, pódese practicar na neve con raquetas de neve no caso de neve branda e con zapatillas se é neve dura.
No seu amplo currículo podemos destacar os seguintes éxitos:
Campioa da Liga Galega nos anos 2010, 2011, 2012, 2014 e 2015 pero, neste último, na modalidade de Mushing.
Campioa do Campionato Galego nos anos 2010, 2011, 2013, 2014, 2015 e 2016.
Campioa da Copa de España nos anos 2012, 2014, 2015 e 2016.
Ademais doutros títulos, destacamos o 6º posto no Campionato de Europa do ano 2012, o 5º posto no Campionato de Europa do ano 2015 e o 4º posto no Campionato de Europa do ano 2016.
Toda unha Campioa.
Vainos contar un pouco sobre ela,
os seus cans e o canicross:
-Cantos cans tes?
-Teño 14 cans.
-Teño 14 cans.
-Cál e o can máis rápido que tes?
-Argos é o máis rápido, pero
non compite conmigo. É demasiado rápido para min e deixollo a un amigo.
-Cántos anos teñen os teus
cans, cómo se chaman e de qué raza son?
-Teñen entre 4 meses e 9 anos.
Chámanse: Caramelo, Indie, Moka, Argos, Area,
Brisca, Vento, Lara, Paul, Nepal, Tibet, Fly, Ona e Sid. A maioría son
mestizos pero tamén teño un galgo, unha golden e 4 alaskanos. Os alaskanos son
mezcla de husky, galgo e braco. Esta raza creouse para competir en carreiras.
-Como escolles os cans?
-A ollo. Escólloos nas
protectoras.
-Todos os teus cans son para facer canicroos?
-Non con todos. Por exemplo, ca golden
non compito. Comecei competindo ca golden, pero xa non o fago porque ela
decideu un día non correr. Non disfrutaba, así que segue comigo, pero non
compite.
-Aos cans fanlles control
antidopaxe?
-En Europa si. En España de momento non.
-En Europa si. En España de momento non.
-Cal é a mellor idade do can
para competir?
-Entre os 2 e os 4 anos. Porque
aos 2 xa non son cachorros e a partir dos 4 anos baixan o rendemento. Pero en
canicroos non se nota porque o can sempre da máis que a persoa.
-Ti estás no teu mellor
momento?
-Xa se verá cando comece a
temporada. Tiña que estar en categoría veteranos, pero estou en senior. Xa é o
terceino ano que me deixan competir en senior. É unha categoría máis esixente
que a de veteranos e prefiero competir nela para seguir dando o máximo.
-Praticas outro deporte?
-Cando remata a tempada de
canicroos fago montaña.
-Canto tempo levas facendo
canicroos?
-Levo uns 10 anos.
-Cómo vos alimentades ti máis
os teus cans?
-Como moitos hidratos de
carbono (arroz e pastas integrais), carne e peixe azul. Hai comidas que non
como porque me sentan mal, coma o porco, e nunca como comidas prefabricadas. Os
cans pienso de alta enerxía e carne cruda e con grasas, pero por separado. A
carne cruda hai que conxelala antes de darlla.
-Cal é o título máis
importante que tes?
-As Copas de España.
-As Copas de España.
-Estás federada?
-Si. Senón non podes competir.
-Pensas que algún día o
canicroos será deporte olímpico?
-Estano intentando. Para iso
hai que cambiar algunhas cousas. Por exemplo, hai que facer controis antidopaxe
tanto aos cans coma aos corredores. De momento en España non se fai, pero en
Europa xa se está facendo.
-Como entrenades?
-Como entrenades?
-Entrénome coma se fora para
atletismo, pero máis en montaña. Nunca en terrenos chás. Fago series, rodaxes e
intervalos en montaña. Nunca en asfalto. E despois entreno cos cans.
-Sempre praticaches deporte?
-Non. Empecei a facer deporte aos 30 e pico. Fíxeno porque teño artritis reumatoide. O meu marido animoume dicindo que me ía sentir mellor. Un día agasalloume cun arnés para o can e a ficha da inscripción na Federación. Practicar deporte axúdame a manter a enfermidade á raia.
-Non. Empecei a facer deporte aos 30 e pico. Fíxeno porque teño artritis reumatoide. O meu marido animoume dicindo que me ía sentir mellor. Un día agasalloume cun arnés para o can e a ficha da inscripción na Federación. Practicar deporte axúdame a manter a enfermidade á raia.
-Cales son as normas do
canicroos?
-O primeiro é que o can
disfrute e tratalo ben. Outra norma fundamental é que o can sempre ten que ir
diante. Non podes tirar del. Hai moitas normas a parte destas.
-Cómo é a roupa ca que
compites?
-Levo a camiseta do club. Non
hai roupa específica. O pantalón comecei usándoo longo, pero agora vou de
pantalón corto e en manga sisa. Un ano competindo en Ólvega, tiven unha
hipotermia porque se presentou moi mal tempo.
-Onde compites?
-Compito en Galicia, en España
e tamén en Europa. No Mundial compito se non hai que ir en avión, xa que non
deixo que os meus cans vaian en avión. Altéranse moito e non é seguro, xa que
van co equipaxe e non poden ir cos donos. En EEUU xa hai voos que permiten ir
aos cans cos seus donos.
Tes entrenador?
-Si, teño dous: Óscar Piñeiro e
Héctor Tarrío. Con Óscar entreno velocidade e cos cans e con Héctor entreno a
forza.
-Como compatibilizas o
canicroos co teu traballo e coa túa vida familiar?
-Son mestra e traballo polas
tardes. Entreno pola noite ou polas mañáns. Para os cans é mellor entrenar pola
mañán. É moi difícil compatibilizar ca vida familiar. En época de competición
(outono-inverno) entreno sábados e domingos tamén.
![]() |
| Mónica acompañada por tres dos seus cans |
![]() |
| Momento dunha carreira |
![]() | ||
Durante unha proba
|
Augurámoslle un futuro moi prometedor.
Se queredes ver algunha noticia na prensa , aquí tedes estes enlaces:
Subscribirse a:
Comentarios (Atom)































